لذتِ خیانت
بگذار گریه کنم برای عاطفه ای که نیست و دنیایی که انجمن حمایت از حیوانات دارد اما انسان پا برهنه و عریان میدود برای دنیایی که زیست شناسان رمانتیکش سوگوار انقراض نسل دایناسورند بگذار گریه کنم برای انسانی که راه کوره های مریخ را شناخته اما هنوز کوچه های دلش را نمی شناسد. شعری از مرحوم سلمان هراتی من این سخن دکتر شریعتی رو تو نظر سنجی وبلاگه یکی از دوستان دیدم.دوبار خوندمش تا قشنگ تو ذهنم بمونه بعد دیدم حیفه یه همچین جمله ی پر معنی رو تویه وبلاگم نذارم.امیدوارم شما هم لذت ببرید. روحش شاد. ای خدای بزرگ به من کمک کن تا وقتی می خواهم درباره راه رفتن کسی قضاوت کنم، کمی با کفشهای او راه بروم. آن روزها رفتند به کویت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم به دل امید درمان داشتم درمانده تر رفتم قابل توجه همه ی دوستانی که میان بهم سر می زنن اگه احیانا" متنی هست که دوست دارین با خط نستعلیق بنویسین پایین همین صفحه یه آدرس براتون گذاشتم که میتونین نستعلیق آن لاین استفاده کنید امیدوارم خوشتون بیاد جهان غصه ی ما را نمی خورد دل هیچ کوچه ای به خاطر ما تنگ نمی شود هیچ مغاره ای به خاطر خانه نشینی ما بسته نمی شود و مردم راس ساعت قرار همیشگی شان می روند دنبال دلخوشی هاشان اما من به خاطر تو از کار می افتم سراغی از کوچه نمی گیرم و راس ساعت هیچ قراری عطر نمی زنم و کلی مقابل آینه نمی ایستم تا خانه نشین رویا های تو شوم تا ثابت کنم شاعران دروغ نمی گویند بگذار برای یکبار هم که شده کسی از خودش مایه بگذارد من اگر تباه تو شوم شاعرت بوده ام. پیش از آنکه چراغ روز برای همیشه خاموش شود و به چهره ی ماه چین و چروک بیافتد باید خودم را به تو برسانم. پیش ازآنکه آخرین باران ببارد و شاخه های یاسمن را تر کند باید به دیدار ابر ها بروم. پیش از آنکه آخرین باغ پژمرده شود باید دسته گلی برای تو که دوستت دارم بیاورم.پیش از آنکه برای همیشه لب فرو بندم باید تو را صدا کنم. پیش از آنکه برای آخرین بار پلکهایم را روی هم بگذارم باید تو را نگاه کنم. تو روز و شب در من حضور داری در هیاهوی عاشقی هایم ، در جزیره ی تنهایی ام ، در قله های غرورم ، در پستوی خاطراتم و در گلهایی که برای فردا کاشته ام.پیش از آنکه درناها به سفر بروند و دیگر باز نگردند باید با ترانه های عطر آگینم مقیم گیسوانت شوم. نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد اگه عاشقی هیچ وقت به طرفه مقابلت اینو نگو دور ور میداره حس میکنه چه خبره چه ارزشی دارد در برابر لحظه ای عشق همه ی آنچه آدمی قرن ها کرده و اندیشیده است؟
زني تنها
در آستانه ي فصلي سرد
در ابتداي درك هستي آلوده ي زمين
و يأس ساده و غمناك آسمان
و ناتواني اين دستهاي سيماني
زمان گذشت
زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت
چهار بار نواخت
امروز روز اول ديماه است
من راز فصل ها را ميدانم
و حرف لحظه ها را ميفهمم
نجات دهنده در گور خفته است
و خاك ‚ خاك پذيرنده
اشارتيست به آرامش
آن روزهای خوب
آن روزهای سالم سرشار
آن آسمان های پر از پولک
آن شاخساران پر از گیلاس
آن خانه های تکیه داده در حفاظ سبز پیچکها به یکدیگر
آن بام های باد بادکهای بازیگوش
آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها
آن روزها رفتند آن روزها ی برفی خاموش
کز پشت شیشه در اتاق گرم
هر دم به بیرون خیره میگشتم
پاکیزه برف من چو کرکی نرم
آرام می بارید
بر نردبام کهنه چوبی
بر رشته سست طناب رخت
بر گیسوان کاجهای پیر
و فکر می کردم به فردا آه
فردا
حجم سفید لیز
آن روزها رفتند
آن روزهای خیرگی در رازهای جسم
آن روزهای آشنایی های محتاطانه با زیبایی رگهای آبی رنگ
آن روزها رفتند
آن روزها مثل نباتاتی که در خورشید می پوسند
از تابش خورشید پوسیدند
و گم شدند آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها
در ازدحام پر هیاهوی خیابانهای بی برگشت
و دختری که گونه هایش را
با برگهای شمعدانی رنگ می زد آه
اکنون زنی تنهاست
اکنون زنی تنهاست
| Design By : Night Skin |
بسترم
صدف خالی یک تنهاییست
و تو چون مروارید
گردن آویز کسان دگری!!!!!!!
LinkDump
